و

حالا فقط یک ادمم با گلویی

گرفته از فریادهای نکشیده

و چشم و گوش بسته

که همه چیز را خوب میداند

وقتی رفتی

دوتا دست دوتا پا دوتا چشم

و دوتا چمدان از انچه نداشتی

با خودت بردی

وحالا بگذار ببینم

دوتا دست دوتا پا دوتا چشم

چمدانهایت کو؟

با خودی که در انها بود جایشان گذاشتی

پس بگذار

با گوشهای که اصلا صدایت را نشنید

با چشمهای که از بس ترا ندید پلکهایش افتاد

با لبهای که از بس نام تورا تکرار کرد پوسید

بگویم:

چقدر دیر امدی؟!

مهرورزان زمان های کهن

هرگز از خویش نگفتند سخن

که در انجا که تویی

برنیاید دگر اواز از من !

ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد

هر چه میل دل دوست

بپذیریم به جان.

هر چه جز میل دل او

بسپاریم به باد!

آه!

باز این دل سرگشته من

یاد ان قصه شیرین افتاد:

بیستون بود و تمنای دو دوست.

ازمون بود و تماشای دو عشق.

در زمانی که چو کبک

خنده می زد شیرین

تیشه می زد فرهاد؟

نه توان گفت به جانبازی فرهاد افسوس

نه توان کرد ز بیدردی شیرین فریاد.

کار شیرین به جهان شور برانگیختن است !

عشق در جان کسی ریختن است !

کار فرهاد بر اوردن میل دو دوست

خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن

خواه با کوه در اویختن است.

رمز شیرینی این قصه کجاست؟

که نه تنها شیرین

بی نهایت زیباست:

ان که اموخت به ما درس محبت می خواست:

جان چراغان کنی از عشق کسی

به امیدش ببری رنج بسی.

تب و تابی بودت هرنفسی.

به وصالی برسی یا نرسی !

سینه ات بی عشق مباد !

فریدون مشیری.

خداوند شبان من است.محتاج به هیچ چیز نخواهم بود.

در مرتع های سبز مرا میخواباند. نزد ابهای راحت مرا رهبر میکند.

جان مرا بر میگرداند و بخاطر نام خود به راههی عدالت هدایتم میکند. چون در وادی

سایه موت نیز راه روم از بدی نخواهو ترسید زیرا تو با من هستی.

عصا و چوب دستی تو مرا تسلی خواهد داد.

سفره ای برای من به حضور دشمنام میگسترانی.سر مرا

به روغن تدهین کرده ای و کاسه ام لبریز شده است.هر اینه

نیکویی و رحمت تمام ایام عمرم در پی من خواهد بود و در خانه خداوند ساکن خواهو بود تا ابدالاباد.

(از کتاب زبور حضرت داود)

هر روز شیطان لعنتی

خط های ذهن مرا اشغال میکند

هی با شماره های غلط زنگ میزند

و ان وقت من اشتباه میکنم واو

با اشتباه های دلم حال میکند

دیروز یک فرشته به من گفت:

"تو گوشی دل خود را کج گذاشتی ان وقت ها

که خدا به تو میزد زنگ

اخر چرا جواب ندادی؟

چرا بر نداشتی؟"

یادش بخیر

ان روزها مکالمه با خورشید دفترچه های ذهنی کوچک مرا

سرشار خاطره میکرد.

اما .........

امروز پاره است ان سیم ها که دلم را تا اسمان مخابره میکرد.

اما باز هم

با من تماس بگیر خدا

حتی هزار بار

لطفا پیام خودت را روی پیام گیر دلم بگذار.

سوزد

افروزد

خاموش شود........

هر که چون شمع

بخندد

به شب تار کسی.................

نمی خواهم

اخرین ورق دفتر خاطرات تو باشم

که پاره می شوم..................

پاییز بیاید

و تو نباشی

سوار بر بادها

سرگردان در کوچه ها

باید

به دنبال کدامین خانه خود باشم............................

هوای دلم امشب بارانی ست..............

دست هایم امشب خالی ست

چیزی را می جوید.

قلبم دیگر میلی به تپش ندارد

در این ساعت شب

این

اخرین ایستگاه زندگی ست....................

بازهم اشک

بازهم شکست

اینبارهم

محکوم به شکست

باز....................

نقطه سرخط .

تو گل سرخ منی تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری

تو بهاری

نه بهاران از توست

از تو میگیرد وام

هر بهار این همه زیبایی را.............................؟

                                                                                         حمید مصدق

در دلم حیاط خلوتی ست

غرق در سکوت

مثل لحظه های خواب

هر غروب

وقت گرگ و میش پنجره

خیره میشوم به اسمان

رو به انتهای اسمان

ان زمان

از خودم هزار بار دور می شوم

می روم ته حیاط خلوت دلم

مثل روزهای اول رسیدنم

خالی از غرور میشوم

حرف می زنم با غروب با خدا با تمام ایه ها

یک سوال

مثل بادبادکی بدون نخ گیر میکند مدام

لا به لای شاخه های ذهن من:

کیست صاحب حیاط

من غروب

یا که ان خدای خوب؟!

نامه ات که به دستم رسید خوا ب بودم نامه ات بیدارم کرد نا مه ات ستاره ای بود که نیمه شب در خوابم چکید و ناگهان دیدم که بالشم خیس هزاران قطره نور است دانستم که تو اینجا بوده ای و نامه را خودت اوردی.رد پای تو روشن است.هرجاکه نور هست تو هستی خودت گفتی ای که نام تو نور است.

نامه ات پر از نام بود.پر از نشانی.نامت رزق بود ونشانیت روزی و روز .

گفتی که مهمانی ست و گفتی هر که هنوز دلی در سینه دارد دعوت است گفتی که سفره اسمان پهن است و منتظری تا کسی بیاید و از ظرف داغ خورشید لقمه ای بر گیرد.

و گفتی هر کس بیایدو جرعه ای نور بنوشد عاشق میشود .

گفتی همین است ان اکسیر ان معجون اتشین که خاک را به بهشت می برد.و گفتی که از دل کوچک من تا اخرین کوچه کهکشان راهی نیست اما دم غنیمت است و فرصت کوتاه و گفتنی اگر دیر برسیم شاید سفره ات را بر چیده باشی ان وقت شاید تا ابد گرسنه بمانیم..............

ای فرشته ای فرشته که روزی دوستم بودی بلند شو دستم را بگیر وراه را نشانم بده که سفره پهن است و مهمانی است .مبادا که دیر شود بیا برویم من تشنه ام خورشید می خواهم.

من تشنه ام خورشید می خواهم...........................

عرفان نظراهاری

می خواهم اعتراف کنم

اعتراف کنم

که بی تو هیچم

بی تو خاطره ای مبهم در ذهن روزگارم

بی تو تک درختی درانتهای باغم....................